نجوای دوری در خواب و بیدار صبح گاهی

کودکی آوای آشنایی را با خود زمزمه می کند

از عشق گفتم

چه بیهوده

تاریک است خانه

چراغ کو

نوری ای کاش

سیاه

سیاه است خانه

                                       تقدیم به فروغ

                                         پاییز 88

یارم رفت

دلم مرد

دردم ماند

درد هایمان را فریاد می کنیم

و در انزوای ناگریز مرگ هم قطارانمان را دوره می کنیم

آن روز ها

چشم ها پر بود از دیدنی های خوش رنگ و نگار

گوش ها پر بود از نغمه چکاوک ها که همه پیغام رس بهار بودند

دست ها چه کوچک و پاک می چیدند

میوه های نورس و تازه را از شاخه های شاد و  بخشنده

امروز اما

چشم ها سیاهی می رود

گوش ها تکرار مکررات است

ودست ها لرزان و سرد به دنبال کلید خانه در جیب های خالی می گردند

اتاق پر است از مردان و زنان کاغذی

همه صف کشیده اند و سرد و عبوس به من می نگرند

من اما دل سپرده ام به نوایی دور در قاب باز پنجره

شادی کوچک یک خانواده

رنگ سبزی بر کویر دل

باران عشقی بر پیکر زخمی

آه این شادی کوچک چیست پنهان شده در گودی دستان ظریفت